Joan den larunbatean, Kubari elkartasuna adierazteko ekitaldi bat izan zen Bilbon, eta Kubako herriari buruz idaztera eraman nau. Herrialde honen egoerak hamarkadak daramatza baldintza txarretan, eta 2019tik presio handiko politikak aplikatu zaizkio; horien ondorioz, osasun-adierazle nabarmenak lortu dituen herrialde batean, gaur egun medikamentuen heren bat baino ez dago, 96 mila pertsona baino gehiago daude kirurgia baten zain eta haurren heriotza-tasa % 148 handitu da. Egun osoko argi eta ur mozketak daude, ia ez dago garraio publikorik edo zabor bilketarik. Arrazoi nagusia AEBetako blokeoa da, noski. Horren ondorioz, Kubak lau hilabete daramatza erregai-ontzirik jaso gabe, termoelektrikoetarako ordezko piezen hornidurarik gabe eta mantentze-lanetarako finantza-baliabiderik gabe. Konponbide bat sistema egonkortzeko bateriak lortzea izan liteke. Energia berriztagarrien, biltegiratze-baterien eta energia-eraginkortasunaren aldeko apustua ez da soilik ingurumen- edo garapen-helburu bat, baizik eta bizirauteko premia bat, erregai fosilak normaltasunez eskuratzea eragozten duen blokeo baten aurrean. Kubako herriaren erresilientzia miresgarria da, baina ahal den neurrian egoera hau desblokeatzen lagundu beharko genuke. Hori egitera animatzen zaituztet.