Bost segundoko arriskua, covid-19ren aurrean

Koronabirus berriak eragindako infekziorako hasieran identifikatutako transmisio-bide nagusiak tantatxoen eta kontaktuen bidezko transmisioa izan ziren. Horrela, aerosol-partikulen bidezko aireko transmisioa transmisio-ibilbide posibleenetako bat dela identifikatu zen.

Batez ere portaera-murrizketak erlaxatzearekin batera, infekzioak nagusitzen jarraitu zuten, eta, ondorioz, garraio publikoan arriskuak prebenitzea eta murriztea erronka handia da. Helburu horrekin, Tsukubako Unibertsitateko (Japonia) ikertzaileek airearen birus-transmisioaren arriskua zein den eta esposizio handiena noiz gertatzen den aztertu dute.

Ikerlan horretan, ikertzaileek birusarekiko esposizio-arriskua identifikatu zuten, airetik eratorritako aerosol-partikulen fluxu-eremua (korrontea zorrotadan) ikusiz eta neurtuz aurrez aurreko topaketetan, eskala handiko maniki mugikor bat eta partikulen jarraipenerako abiadura-sistema bat erabiliz. Ondoren, ikertzaileek aireztapena duten eta ez duten ezaugarri aerodinamikoen eta horiek birusarekiko esposizio-arriskuaren gainean dituzten ondorioen arteko aldeak alderatu zituzten.

Ikertzaileek aurkitu zuten, aireztapenarekin edo aireztapenik gabe, aerosol partikula kopurua puntu gorenera iritsi zela aurrez aurreko topaketen ondorengo 5 segundoen barruan, eta gero azkar jaitsi zela. Hori oinez, trostan, korrika eta esprintar jardueretan ikusi zen.

Igarotze-abiadura zenbat eta handiagoa izan, orduan eta txikiagoa bihurtzen zen gailur hori, eta horren arrazoia izan daiteke kanporatutako airearen eta giroko airearen arteko abiadura erlatiboa handitu egin zela, eta horrek partikulak hedatzea erraztu zuela. Mikropartikulen batez besteko zenbaketa, 5 km/h-ko igarotze-abiaduraren kasuan, zenbaketa baino handiagoa izan zen 10 km/h-ko, 15 km/h-ko eta 20 km/h-ko beste igarotze-abiadura batzuen kasuan.